📏 آشنا شدن با حساب و کتاب برای بچه ها لازمه. خرید و فروش هم میتونه تجربه شیرینی براشون باشه. هم حساب و کتاب، هم خرید و فروش به بچه ها کمک می کنند به صورت غیرمستقیم با مفاهیم ریاضی آشنا بشن. وقتی همه این کارها با علاقه انجام بشه میتونیم بگیم اونها نسبت به ریاضی علاقه مند شدن و این درس براشون کاربردی میشه. قطعا حفظ کردن مفاهیم زودتر نتیجه میده ولی معلوم نیست وارد زندگی روزمره اونها بشه و بتونن بهترین استفاده رو از مفاهیم ریاضی بکنن. ‌ پسرهای کلاس دوم ادبستان، تصمیم گرفتن برای روز بازارچه بسته های نخودچی و کشمش آماده کنن. اینجاست که معلم خلاق از این بستر، بهترین استفاده رو برای مرور مفاهیم ریاضی انجام میده. هم بچه ها یک عالمه نخود و کشمش خوردند، هم بازیهای ریاضی انحام دادن و هم بالاخره چند تا بسته برای بازارچه آماده کردن. ‌ #کلاس_دومی_ها #ادبستان_پسرانه_شهید_چمران #مجتمع_آموزشی_شهید_چمران #ریاضی

🇮🇷 ‌ هویت ملی در چه سنی شکل می گیرد؟ و چه تاثیری در کودکان دارد؟ ‌ ❓تا حالا به این سوال فکر کردین؟ #تربیت #هویت_ملی #من_یار_انقلابم #پویش_مردمی_کودک_و_انقلاب #چمرانی_ها #مجتمع_آموزشی_شهید_چمران

"یه راهکار ساده برای قهرمان سازی" . کند و کاو بچه ها برای شناخت شخصیت ها و افراد بزرگ از سنین دبستان شروع میشه و کم کم اون هارو به سمت انتخاب سرمشق و الگو سوق میده. چه بهتر که بچه ها تو مسیر شناخت کسایی قدم بذارند که رنگ و بوی خدا و شهادت تو تک تک لحظات حیاتشون جریان داره😊 . زنگ هدیه ها بود که متناسب با موضوع یکی از درس ها حرف از شهید ادواردو انیلی شد. یکی از دخترهای کلاس چهارمی هم که حسابی خوش ذوق و با انگیزه بود، مشتاقانه به تحقیق و مطالعه درباره او پرداخت. . پ.ن: در فیلم بالا که توسط یکی از دخترهای کلاس چهارمی چمران تهیه شده، قسمتی از "کتاب ادواردو" اثر بهزاد دانشگر به همراه زندگی نامه شهید ادواردو انیلی به مناسبت شهادت او در ۲۴ آبان ۱۳۷۹ بیان شده🤗 . ✅این پست رو سیو کنید و یادتون باشه که حتما این کتاب رو بخونید:) . ⁉️راستی به نظرتون چه طور میتونیم بچه هارو به سمت مطالعه و شناخت افراد و شخصیت های بزرگ هدایت کنیم؟🤔 . #ادبستان_دخترانه_شهید_چمران #چمرانی_ها #هفته_کتاب_و_کتابخوانی#دختران_چمرانی #قهرمان#قهرمان_سازی#ادواردو_آنیلی #کتاب_ادواردو #شهید_و_شهادت

#ورق_بزنید . خوابگاه دختران . 📝قسمت پنجم . "برنامه کودک شصتی ها" فکر می کنم اگر از تمام دختران دهه شصتی، راجع به خاطره انگیزترین چیزهایی که از کودکیشان یادشان مانده بپرسید یا در اولین گزینه و یا بین چند گزینه اول اعلام می کنند: " #برنامه_های_کودک_تلویزیون" فقط باید یک نفر دهه شصتی باشد و موقعیت برنامه های تلویزیونِ آن زمان را دیده باشد تا عمیقا درک کند چقدر قند در دلمان آب میشد وقتی بعد از یک هفته انتظار، آهنگ کارتون باخانمان را می شنیدیم. تازه خیلی از ما تلویزیونهای سیاه و سفید داشتیم، با آنتن هایی نه چندان محکم روی پشت بام، که ممکن بود با هر تکانی آن فرصت یک ربع ده دقیقه ای ناب را هم از دست بدهیم. دست بر قضا قهرمانان خیلی از این برنامه ها دختر بودند و تقریبا همه شان هم زحمتکش، نسبتا فقیر و با پشتکار. شاید همه ما هنوز نسبت به چوپانی و چرخ نخ ریسی خاطره ی خیلی خوبی داشته باشیم به خاطر" #حنا_دختری_در_مزرعه". همه مان عاشق زندگی در کوه و جنگل و جزیره های دورافتاده باشیم، به خاطر " #هایدی" و "فلور در #خانواده_دکتر_ارنست". چقدر نسبت به سوپ و آن نان های بامزه کارتون ها حسرت میخوردیم و چقدر همیشه آرزو داشتیم کار بزرگی بکنیم! کتاب و نوشتن برایمان خوشایند بود چون تمام شخصیت های مورد علاقه مان با وجود سختی های زیاد کتاب می‌خواندند و نامه می نوشتند. چه ارزش های نابی در همان دوران جنگ و سختی به ما منتقل شد،ارزش هایی که هنوز همراه با ماست...!!! . #ما_که_هستیم #تاریخچه_چمرانی_ها #دختران_دهه_شصتی #تربیت_دخترانه #کارتون_های_دهه_شصت

🇮🇷 #رادیو_انقلاب حرف های نگفته ای، حس و حال نهفته ای در مورد خاطرات دهه فجر و انقلاب در وجود ما هست که می توانیم با کودکانمان تقسیم کنیم. ‌ مصاحبه ی خبرنگاران چمرانی در مورد خاطرات انقلاب و دهه فجر... ‌ #من_یار_انقلابم #پویش_مردمی_کودک_و_انقلاب #چمرانی_ها #مجتمع_آموزشی_شهید_چمران

#ورق_بزنید . خوابگاه دختران . 📝قسمت دوم . جنگ تمام شد. مملکت داشت نفس راحتی می کشید. در بین نفس های بریده بریده ی مردم، ما دختران دهه شصتی به سن مدرسه رفتن رسیدیم. خانواده هایمان که با کلی زحمت ما را تا آن‌سن بزرگ کرده و به سرانجام رسانده بودند ماندند در چند راهیِ انتخاب مدرسه های جورواجور. مدرسه های دولتی کماکان مورد توجه بود، مدارس شاهد خیلی سر زبانها افتاده بود و کم کم زمزمه های تاسیس غیر انتفاعی ها، نمونه دولتی ها و فرزانگان هم در جامعه پیچیده بود. . من خودم دوران ابتدایی را در مدرسه شاهد گذراندم. مدرسه ای که در هر کلاس فقط چند نفر بودیم که پدر داشتیم. اینقدر تعداد بچه های شهدا زیاد بود که آدم از پدر داشتن خودش همیشه خجالت زده بود. غم های دوستانمان، زندگی متفاوتشان و خاطراتی که در عالم بچگی می شنیدیم باعث شده بود خیلی هم بچه نمانیم. هنوز هم قیافه آن بچه ها و خاطراتشان به وضوح در ذهنم مانده. ما در مدرسه قانون هایی داشتیم که لازم الاجرا بود. به طور مثال بالشت های کوچکی همراه خودمان به مدرسه برده بودیم و باید بعد از ساعت ناهار بالش را روی نیمکت گذاشته و می خوابیدیم. هرچقدر الان دنبال فرصتهای چند دقیقه ای برای خواب هستیم در کودکی از هر فرصتی که منجر به خواب میشد بیزار بودیم و در نتیجه باعث ناراحتی معلممان میشدیم. نمونه دیگری از این قانونها این بود که باید مقنعه هایمان را در می آوردیم و حتما هم تل سفید رنگی روی موهایمان میزدیم. غیر از دیدن ناخنها، چک کردن سر و وضع ظاهری هر روز تلها هم چک میشدند و اگر یادمان رفته بود توبیخ میشدیم. در حیاط مدرسه نباید خیلی می دویدیم یا کارهای عجیب و غریب می کردیم. یک بار نمیدانم چه اتفاقی افتاده بود که گفتند مدیر مدرسه حیاط رفتن را ممنوع کردند. معلمها از هر کلاس چند نماینده انتخاب کردند و در یک مدل کمی نمایشی ما را به دفتر مدیر بردند که از ایشان عذرخواهی کنیم. این افتخار را داشتم که یکی از نمایندگان باشم.من خودم قیافه مدیر را تا قبل از آن خیلی ندیده بودم و دفترش در عالم بچگی به نظرم خیلی با ابهت آمد. خلاصه با جملاتی که یادمان داده بودند عذرخواهی کردیم و ایشان بچه ها را بخشیدند. . ادامه مطلب در کامنت اول 👇